Poród był niezwykle wymagający, ale cięcie okazało się jeszcze trudniejsze. Nie mogłem nawet sobie wyobrazić, jak wiele cierpienia musiałaś znosić. To, co słyszałem i co podejrzewałem, nijak nie oddaje tego, co naprawdę czuł, bólu, wysiłku i całej fizycznej i emocjonalnej intensywności tego doświadczenia. Byłem tego świadomy na każdym kroku, widziałem, jak męczące było wszystko, co się działo, i mimo to serce moje wypełniała ogromna radość. Radość, że na świat przyszły nasze malutkie pociechy, owoc naszej wspólnej miłości i siły. Te chwile, choć trudne, na zawsze pozostaną w naszej pamięci jako najpiękniejsze i najważniejsze w naszym życiu.
- Oczywiście… Choć sam tego nie przeżyłem, widziałem po tobie, jak bardzo cierpisz. Jestem ci ogromnie wdzięczny za wszystko, przez co musiałeś przejść. Za twoje poświęcenie, za siłę i odwagę. Dzięki tobie na świecie pojawiły się nasze maluszki - Przyznałem cicho, chwytając jego dłoń i składając na niej delikatny pocałunek.
Siedzieliśmy w ciszy, czekając na powrót mojej mamy, która miała pomóc nam przebrać maluchy i zmienić im pieluszki. W powietrzu wciąż unosiło się zmęczenie po wszystkim, co się wydarzyło, ale też ciepło i spokój, jakiego wcześniej nigdy nie czułem.
Mój panicz odpowiedział jedynie łagodnym uśmiechem. Delikatnie głaskał naszą maleńką córkę, która leżała na naszym łóżku i wesoło poruszała nóżkami. Choć widać było, że zaczyna się już trochę niecierpliwić.
Szczerze mówiąc, wcale jej się nie dziwiłem. Sam pewnie też nie wytrzymałbym długo, gdybym miał brudną pieluszkę.
Patrzyłem na nią z czułością i lekkim rozbawieniem, czując gdzieś w środku ciepło rozlewające się po całym sercu. Jeszcze niedawno byliśmy tylko we dwoje, a teraz nagle nasze życie wypełniło się tymi maleńkimi istotkami, które całkowicie zmieniły wszystko.
I choć byliśmy zmęczeni, może nawet bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, wiedziałem jedno, było warto.
- Już jestem - Moja mama zwróciła moją uwagę, wracając do naszego pokoju. Ostrożnie wziąłem małą na ręce i podszedłem do niej. Razem, z pomocą tej wspaniałej kobiety, która była moją matką, zaczęliśmy zajmować się maluchami. Wiedziałem, że pewnie za chwilę znów będą głodne.
Taki już los małych dzieci śpią, jedzą, brudzą pieluszki i wszystko zaczyna się od nowa. W kółko to samo, dzień za dniem. A jednak nikt nigdy nie ma im tego za złe.
- I po bólu - Szepnąłem cicho do mojego synka, który zaczął nerwowo poruszać nóżkami.
Uśmiechnąłem się lekko.
- Wygląda na to, że ktoś tutaj jest bardzo głodny. - Delikatnie wziąłem Takumiego w ramiona i przytuliłem go na chwilę do siebie, zanim ruszyłem w stronę jego mamusi. Mały wiercił się niespokojnie, jakby doskonale wiedział, że zaraz dostanie to, na co tak bardzo czeka.
- Spokojnie, maluchu - Szepnąłem do dziecka. - Już idziemy do mamy. - Dodałem, Nie podałem Daisuke naszego wygłodniałego synka.
Mój mąż od razu zabrał dziecko z moich ramion i przytulił je delikatnie do siebie, kołysząc z taką czułością, jakby robił to od zawsze. W tej chwili nasz synek potrzebował właściwie tylko jednego, pokarmu. Musiał coś zjeść, zanim nasza mała córeczka również upomni się o swoje. Wiedziałem, że to tylko kwestia chwili, zanim i ona przypomni nam o sobie głośnym płaczem.
Patrzyłem na nich przez moment w milczeniu, czując, jak serce wypełnia mi ciepło. Ten widok był tak prosty, a jednocześnie tak niezwykle piękny.
- Ależ ty prześlicznie z nim wyglądasz… po prostu idealnie - Stwierdziłem z uśmiechem, obserwując tę słodką dwójkę.
Przez chwilę nie mogłem oderwać od nich wzroku. W tych drobnych gestach, w sposobie, w jaki obejmował naszego synka, było tyle miłości i spokoju, że aż trudno było uwierzyć, jak bardzo nasze życie zmieniło się w tak krótkim czasie.
<Paniczu? C:>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz